Chrzest Polski

Chrzest księcia Mieszka oraz jego najbliższego otoczenia odbył się prawdopodobnie 14 kwietnia w Wielką Sobotę 966 roku. Akt chrztu Polski miał doniosłe znaczenie dla przebiegu integracji plemion polskich pod wodzą Piastów i kształtowania się chrześcijańskiej tożsamości naszego narodu.

Szafarzem chrztu Mieszka był prawdopodobnie Jordan, który został pierwszym biskupem w Polsce. Biskup Jordan został skierowany do Polski by stworzyć Kościół polski. Przybył nad Wartę na zaproszenie Bolesława czeskiego, ojca Dobrawy, żony Mieszka. Miejsce chrztu Mieszka I nie zostało wymienione w źródłach kronikarskich, ale historycy uważają, że to doniosłe wydarzenie nastąpiło w jednym z głównych grodów monarchii w Poznaniu bądź na Ostrowie Lednickim lub w Gnieźnie. Przypuszcza się, że ojcem chrzestnym mógł nim być brat Dobrawy, książę czeski Bolesław II Przemyślida lub teść Mieszka I książę czeski Bolesław. Z prawo-politycznego i symbolicznego punktu widzenia niezmiernie ważne było to, kto pełnił funkcję ojca chrzestnego. Przyjęcie przez Polskę chrześcijaństwa przyczyniło się do scementowania społeczeństwa w zjednoczone państwo, a władca uzyskał przez to nadprzyrodzone uzasadnienie swojej godności.

Wydarzenia z 966 roku wprowadziły państwo Polan w krąg europejskich państw propagujących religię i kulturę. Wzmocniły pozycję Polski wobec potężnych sąsiadów, czyniąc ją członkiem tej samej chrześcijańskiej społeczności oraz wytracając im z rąk ideologiczny argument usprawiedliwiający ekspansje na ziemie polskie.

Geniusz Mieszka I skutkował oddziaływaniem na bieg dziejów Polski. To jego konsekwentne działania otworzyły Bolesławowi Chrobremu drogę do powstania własnej metropolitalnej organizacji Kościoła polskiego, a w dalszej perspektywie do własnego królestwa.