46. rocznica powstania Solidarności

Pogarszająca się sytuacja gospodarcza oraz wzrost cen towarów przemysłowych w tym mięsa spowodował, że w lipcu 1980 r. wybuchły strajki w całym kraju. Najszybciej strajki rozpoczęły się 8 lipca w  Wytwórni Sprzętu Komunikacyjnego w  Świdniku. W ślad za nim poszły inne zakłady na Lubelszczyźnie. Do strajków zaczęły się przyłączać inne zakłady i fabryki w całym kraju.

14 sierpnia do strajkujących przyłączyli się stoczniowcy ze Stoczni Gdańskiej im. Lenina. Powodem przystąpienia do strajku było zwolnienie działaczki Wolnych Związków Zawodowych Anny Walentynowicz.  Kilka dni później został powołany Międzyzakładowy Komitet Strajkowy, który ogłosił 21 postulatów. Kilka dni później przyłączyli się stoczniowcy ze Szczecina, którzy wystąpili z listą 36 żądań. Związki zawodowe domagały się zwolnienia więźniów politycznych, wolności słowa oraz sformułowały szereg żądań natury ekonomicznej. Władze nie miały innego wyjścia jak rozpocząć negocjacje. 17 września 1980 r. przedstawiciele związków zawodowych z całego kraju postanowili powołać jeden związek zawodowy, który zrzeszałby wszystkich pod jednych sztandarem i hasłami. Nowemu związkowi nadano nazwę „Solidarność”. Na czele Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność” stanął Lech Wałęsa, przywódca gdańskiego MKS. 10 listopada 1980 r. „Solidarność została zarejestrowana jako związek zawodowy oraz jako główny ośrodek opozycji przeciwko rządom władzy komunistycznej.

44 lata temu odbyła się największa z demonstracji w dziejach Dzierżoniowa. Miała miejsce 31 sierpnia 1982 r., w drugą rocznicę porozumień gdańskich. W strajku wzięło udział około półtora tysiąca osób. Strajkujący wznosili antyrządowe hasła. Sytuację siłą porządkowym udało się opanować dopiero wieczorem. W wyniku starć z milicją zatrzymano od 50 do 80 demonstrantów. Trzech milicjantów zostało rannych i uszkodzono cztery radiowozy.

Pamiętajmy o Solidarności jak również o tych którzy ją tworzyli i walczyli o wolną, demokratyczną Polskę.